Θητεία

Τώρα τις νύχτες
δε γράφω στίχους
δεν ονειρεύομαι
δε τραγουδώ
Σαν παλιός στρατιώτης τις μέρες που του μένουν
Διαγράφω ένα ένα τ' αστέρια
Μέχρι να τελειώσει το φως.

Οικουμενικές συμβάσεις

"Ποιητές, τέκνα του κώδωνος κινδύνου"

Ο ποιητής είναι, εξ ορισμού, ο τέλειος διπλωμάτης, αφού εξωραΐζει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τη βάρβαρη ανάγκη του να ξεσκίζει ένα μουνί και να το πείθει ότι, τούτο και μόνο τούτο, είναι η πεμπτουσία του σύμπαντος.

Καθρέφτες

Πρωί
Κοιτάζομαι στο καθρέφτη
Μαλλιά καστανά πολλά και μακριά χτενισμένα προς τα πάνω.
Δέρμα χωρίς ρυτίδες λείο αψεγάδιαστο
Φοράω το καινούργιο μου μπλουτζιν
Από ένα κατάστημα στην Αγίας Σοφίας τ' αγόρασα χθες
Σιγοσφυρίζω τραγουδώ
Λίγο φάλτσος μα υποφέρομαι
Παίρνω τα βιβλία μου και ξεκινώ
Η ζωή είναι ωραία

Λιγο αργότερα στο αστικό μια κοπελίτσα άντε να' ναι στα είκοσι
"Παρακαλώ καθίστε"
Χαμογελώντας μου δίνει τη θέση της